ARCHITEKTURA LUWRU
Architektoniczna podróż do Luwru
Architektura Luwru odzwierciedla wieki rozwoju i zmian. Pierwotnie zbudowany jako forteca w XII wieku, stopniowo stał się pałacem królewskim. Wielu architektów przyczyniło się do jego zaprojektowania, łącząc style z okresu średniowiecza, francuskiego baroku, renesansu, neoklasycyzmu i nowoczesności.
Zajmujący powierzchnię 60 600 metrów kwadratowych Pałac Luwr to rozległy kompleks pawilonów i skrzydeł na czterech głównych poziomach. Choć wygląda jednolicie, jego obecny wygląd jest wynikiem wielu etapów budowy, renowacji i odbudowy na przestrzeni wieków. Budowany przez pięć wieków, Luwr rozpoczął się jako mały kawałek ziemi wzdłuż Sekwany pod Paryżem. Jego stopniowa transformacja w wielkie muzeum pokazuje bogatą historię tego miejsca i wpływ różnych stylów architektonicznych w całej jego długiej historii.
XII i XIII wiek: romański zamek i twierdza wojskowa
Pierwszy Luwr powstał jako średniowieczna romańska forteca z grubymi murami, zbudowana w celu ochrony zachodnich granic przed najazdami obcych. Za panowania króla Filipa Augusta II w 1190 roku wzniesiono fortecę z małymi oknami, wysokimi murami i dziesięcioma okrągłymi wieżami obronnymi, która miała zapewnić bezpieczeństwo i ochronę przed potencjalnymi zagrożeniami. Pierwotny Luwr miał niemal kwadratowy kształt (78×72 metry) i był otoczony grubym murem (2,6 metra) oraz fosą wypełnioną wodą. Dobrze zachowane pozostałości średniowiecznych fundamentów istnieją do dziś i można je oglądać na parterze Luwru w skrzydle Sully. W 1230 roku, za panowania Ludwika IX, dobudowano kaplicę i główną salę ceremonialną (Grande Salle).
XIV i XV wiek: Twierdza i rezydencja królewska
W XIV i XV wieku nie odnotowano żadnych znaczących zmian w Luwrze, z wyjątkiem okresu panowania Karola V. W 1364 roku zdecydował się on przenieść do Luwru i uczynić go swoją rezydencją królewską. Jego architekt, Raymond du Temple, rozbudował pałac oraz dodał nowe elementy dekoracyjne i okna. W XV wieku Luwr służył głównie jako arsenał i więzienie.
XVI wiek: Pałac renesansowy
W 1528 roku Franciszek I zlecił wzniesienie w tym miejscu nowego budynku w stylu renesansowym. Do zaprojektowania skrzydła Lescota z okazałą klatką schodową zatrudniono architekta Pierre'a Lescota i rzeźbiarza Jeana Goujona. Pierre Lescot był jednym z pierwszych, którzy zastosowali styl klasyczny we Francji, a jego unikalny dwuspadowy dach mansardowy stał się inspiracją dla wielu XVIII-wiecznych budynków we Francji i na całym świecie.
W 1564 roku Katarzyna Medycejska zleciła swojemu architektowi Philibertowi Delorme'owi budowę małego zamku na sąsiednim polu na zachodzie, zwanym Tuileries, z zamiarem połączenia go z Luwrem. Za panowania Henryka V dobudowano Grande Galerie – galerię o długości 460 metrów z bogato zdobionymi salami przeznaczonymi na portrety królewskie.
XVII wiek: rozbudowa w stylu francuskiego baroku
W XVII wieku Ludwik XIII rozbudował Luwr o Pavillon de l’Horloge, zaprojektowany przez Jacques’a Lemerciera. Północne skrzydło oraz Galerie d’Apollon również zostały zbudowane w stylu francuskiego baroku, znanego z misternie dopracowanych detali oraz odważnego i efektownego stylu.
Gotowy do odkrywania arcydzieł w Luwrze?
Dostęp zastrzeżony
Bilet do Luwru
Skorzystaj z biletu z wyznaczoną godziną wejścia do Luwru. Poznaj historię sztuki i słynne kolekcje we własnym tempie. Przejdź się korytarzami jednego z najsłynniejszych muzeów świata, odwiedzanego przez miliony turystów. Zobacz arcydzieła, takie jak „Mona Lisa”, „Wenus z Milo”, „Skrzydlata Zwycięstwo” i wiele innych. Dzięki ponad 35 000 eksponatów rozmieszczonych w ośmiu sekcjach Luwr oferuje niezapomnianą podróż przez historię sztuki i kultury.
Zobacz Monę Lisę przed innymi
Bilet Mona Lisa
Odwiedź Luwr i udaj się wraz z przewodnikiem prosto do słynnego obrazu „Mona Lisa”. Skorzystaj z zarezerwowanego na konkretną godzinę bezpośredniego dostępu do tego kultowego dzieła Leonarda da Vinci, które co roku przyciąga miliony zwiedzających. Podziwiaj tajemniczy uśmiech Mony Lisy i przekonaj się sam, dlaczego obraz ten jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych dzieł sztuki na świecie. Oprócz Mony Lisy odkryj inne cenne kolekcje sztuki i arcydzieła prezentowane w Luwrze.
Neoklasycyzm XVIII wieku
Po przeniesieniu dworu królewskiego do Wersalu w 1682 roku Luwr zmienił swoje przeznaczenie i architekturę. Zamieszkali w nim różni lokatorzy, w tym artyści, z których każdy miał swój własny styl. Architekt Jacques-Germain Soufflot w swoich pracach renowacyjnych zastosował francuski neoklasycyzm, kładąc nacisk na wielkość i porządek. W latach 90. XVIII wieku, w burzliwym okresie rewolucji francuskiej, większość członków dworu królewskiego opuściła Luwr, a do muzeum zaczęło przybywać coraz więcej artystów, co spowodowało dalsze zmiany architektoniczne.
XIX wiek: Wizja Napoleona
Przebudowa i renowacje Luwru trwały w XIX wieku, kiedy to Napoleon powierzył Pierre’owi Fontaine’owi i Charlesowi Percierowi zadanie przeprojektowania Luwru. Przekształcili oni Luwr w stylu neoklasycystycznym i stylu imperium francuskiego. Powstało Wielkie Wejście z ogromną brązową głową Napoleona. Dodano również skrzydło Richelieu, aby pomieścić rosnącą kolekcję dzieł sztuki. Za panowania Napoleona III Hector Lefuel rozbudował Luwr, łącząc go z Tuileries, i stworzył „Nouveau Louvre”, którego budowa została ukończona w 1857 roku. Pałac Tuileries został zniszczony przez pożar w 1871 roku, ale sam Luwr ocalał.
XX wiek: Piramida Luwru
W XX wieku Luwr przeszedł poważne zmiany w ramach projektu „Grand Louvre”, zainicjowanego przez prezydenta Francji François Mitterranda w latach 80. Najbardziej znanym dodatkiem była szklana piramida autorstwa chińsko-amerykańskiego architekta I. M. Pei, która została oficjalnie odsłonięta 29 marca 1989 roku. Ta modernistyczna konstrukcja ułatwiła zwiedzającym dostęp do muzeum i połączyła stary styl z nowym. W ramach projektu rozbudowano również podziemny hol oraz inne obiekty, takie jak przestrzenie wystawowe i centrum handlowe. Chociaż proponowany nowoczesny projekt budził początkowo kontrowersje, z czasem został uznany za udane modernistyczne uzupełnienie klasycznego stylu architektonicznego Luwru.
Wykonana ze stali i szkła piramida ma 20,6 metra wysokości i kwadratową podstawę o boku 35 metrów. Prawie 700 szklanych paneli wpuszcza światło do przestrzeni pod Cour Napoléon. Główną piramidę otaczają trzy mniejsze, szklane piramidy odwrócone do góry nogami, które zapewniają oświetlenie podziemnych przestrzeni Luwru.
Luwr dzisiaj
Obecnie architektura Luwru stanowi harmonijne połączenie elementów historycznych i nowoczesnych, łącząc klasyczne i współczesne projekty. Piramida Luwru przy wejściu symbolizuje ewolucję muzeum. Rozległa struktura skrzydeł i pawilonów kompleksu odzwierciedla wieki budowy, renowacji i adaptacji.
Chcesz dowiedzieć się więcej o Luwrze i jego architekturze?
Przewodnik eksperta
Wycieczka do Luwru w małych grupach
Dołącz do naszej wycieczki z przewodnikiem i przeżyj niezapomnianą wizytę w jednym z najsłynniejszych muzeów świata. Zobacz kultowe dzieła sztuki, takie jak „Mona Lisa”, „Wenus z Milo” i „Skrzydlata Zwycięstwo z Samotraki”. Dowiedz się więcej o nowoczesnej piramidzie Luwru przy wejściu do muzeum i odkryj cenne kolekcje dzieł sztuki. Dzięki kompetentnemu przewodnikowi usłyszysz ciekawe historie o artystach i ich dziełach. Twój doświadczony przewodnik pomoże Ci poruszać się po rozległym muzeum, dbając o to, byś znalazł najsłynniejsze eksponaty i nie zgubił się po drodze.
Unikaj tłumów w południe
Nocna wycieczka po Luwrze
Odkryj najsłynniejsze dzieła sztuki w Luwrze podczas ostatniej wycieczki prowadzonej przez doświadczonego przewodnika. Ciesz się rzadką okazją obejrzenia Mona Lisy Leonarda da Vinci bez tłumów i nie spiesz się, doceniając jej piękno. Twój profesjonalny przewodnik zabierze Cię do najbardziej ekscytujących dzieł sztuki w różnych sekcjach muzeum i podzieli się historiami o każdym z nich. Nocna wycieczka po Luwrze oferuje możliwość podziwiania oszałamiającej architektury i sztuki w spokojnej i relaksującej atmosferze. Dzięki małej grupie możesz w pełni cieszyć się różnymi dziełami sztuki bez stresu związanego z koniecznością samodzielnego poruszania się po muzeum.